Voetstappen in het zand
Ik droomde eens en zie...
Ik liep aan 't strand bij lage tij
Ik was daar niet alleen, want ook de Heer liep aan mijn zij
We liepen samen het leven door, en lieten in het zand,
Een spoor van stappen; twee aan twee, de Heer liep aan mijn hand
Ik stopte en keek achter mij, en zag mijn levensloop,
In tijden van geluk en vreugde, van diepe smart en hoop
Maar als ik het spoor goed bekeek, zag ik langs heel de baan,
Daar waar het juist het moeilijkst was, maar één paar stappen staan...
Ik zei toen ‘Heer waarom dan toch? Juist toen ik U nodig had
Juist toen ik zelf geen uitkomst zag, op het zwaarste deel van mijn pad...’
De Heer keek toen vol liefde mij aan, en antwoordde op mijn vragen;
‘Mijn lieve kind, toen het moeilijk was, toen heb ik jou gedragen...’